Dlaczego warto być „Szkołą w Drodze”? – rozmowa z Ewą Morzyszek – Banaszczyk

3 października 2017 | Autorem wpisu jest: Robert Sowiński | Ilość odsłon: 528

To już 12 odcinek naszego podcastu OD NAUCZANIA DO UCZENIA SIĘ. Dzisiaj wracamy do rozmowy nt Ruchu Budzących się Szkół, które od niedawna nazywają siebie „Szkołą w Drodze”. Zapraszamy do spotkania z dyrektorką SP Nr 137 w Łodzi, która opowie o swojej drodze w edukacji, a przede wszystkim o wyzwaniach współczesnej edukacji oraz o tym jak można być nowoczesną szkołą podstawową, będąc publiczną placówką.

Czy publiczna Szkoła może być przyjazna dzieciom?
Czy edukacja realizowana w szkole publicznej może być oparta na zdrowych relacjach uczeń-nauczyciel-rodzic?
Czy lekcje w państwowej szkole mogą być ciekawe?
Gdzie w procesie edukacyjnym jest dziecko?
W jaki sposób zachęcić do współpracy rodziców?
Tego wszystkiego dowiemy się słuchając rozmowy z niezwykle charyzmatyczną dyrektorką SP 137 w Łodzi.
Czyli jaki Pan taki Kram :-).

Listen to „ONDU#012: Dlaczego warto być „Szkołą W Drodze”? – rozmowa z Ewą Morzyszek-Banaszczyk” on Spreaker.

 

Subscribe on Android

 

Link do strony łodzkiej „Szkoły w Drodze”,  Szkoły Podstawowej nr 137 w Łodzi: https://sp137.wordpress.com

2 komentarze

  • Ludwika 4 października 2017 at 05:56

    Bardzo dziękuję Pani Ewie za tą wypowiedź – jako długoletni pedagog, przewodnik, pani w przedszkolu słuchałam jeą z ogromnym zaciekawieniem. To fantastyczne że nadal są w edukacji osoby pełne pasji i kreatywności z zegarem nastawionym na DZIECKO. To one idą przez świat, patrząc na tą małą, nieukształtowaną kruszynkę i budzą wszystkich dookoła, nie pozwalając w pędzie życia zapomnieć o nim – DZIECKU – naszej przyszłości.
    Cała wypowiedź powinna być obowiązkowa przed obroną pracy magisterskiej – dla swoistej refleksji młodych nauczycieli za chwilę dźwigających kaganek oświaty.
    Dodatkowo schody edukacji, które przeszła Pani Ewa pokazują, jaki wspaniały jest nasz zawód. Tu nie finanse są najważniejsze, tylko te uściski, uśmiechy, radość z każdej osiągniętej umiejętności NASZYCH DZIECI. To one wybierają samodzielnie kierunek swojego rozwoju pod okiem mądrego przewodnika. Takim na tysiąc procent jest Pani Ewa, której kłaniam się dzisiaj nisko i mówię skromne: Dziękuję.

  • Katarzyna Lipińska 4 października 2017 at 07:27

    Na swoje nieszczęście zaczęłam słuchać wczesnym rankiem. Ewka, spóźnię się przez Ciebie do szkoły, ale nie byłam w stanie przerwać. Kolejne moje brawa dla Ciebie. Było emocjonująco, intrygująco i motywująco 🙂

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *